ได้ป่าวประกาศไปตั้งแต่แรกตั้ง Blog แห่งนี้ว่าจะเป็นการพูดคุยสบายๆ แบบไม่อิงวิชาการ แต่ไปๆ มาๆ ก็วกมาหาเรื่องหนักๆ สไตล์วิชาการซะงั้น แต่ก็เอาเถอะ… ไม่เป็นไร ก็ยังดีกว่าอยู่เปล่าๆ
 
ผมว่ามันก็ดีนะ ความรู้มีอยู่กับตัวแท้ๆ ถ้าไม่รู้จักเอาไปใช้ประโยชน์หรือเอาไปแบ่งปันคนอื่น ก็กลายเป็นว่าสิ่งที่เรียนมาก็สูญเปล่า แต่ผมก็ไม่เคยคิดหรอกนะว่าจะเรียนไปเพื่ออะไร ในเมื่อเรียนไปแล้วก็ไม่ได้ใช้
 
พวกคุณหลายคนที่เข้ามาอ่าน Blog ของผมอาจจะไม่ทราบว่าผมเป็นคนที่เรียนอยู่ในสาขาคณิตศาสตร์ สาขาที่ขึ้นชื่อว่ายากมากๆ เป็นอันดับต้นๆ ในคณะวิทยาศาสตร์ มีคนเคยถามผมเหมือนกันว่า เรียนคณิตศาสตร์ไปแล้วจะทำอะไรกิน คือถามในทำนองว่าจะใช้คณิตศาสตร์หากินไปจนแก่ตายได้อย่างไร นั่นแหละครับ??!!
 
อืม… เวลาเจอคำถามนี้เข้าไป แรกๆ ก็คิดหนักเหมือนกันว่าจะตอบอย่างไรให้ฟังดูดี (sounds good) แต่ในที่สุดก็ได้ข้อสรุปว่า เอาเถอะ… ตอบไปอย่างไร ใจเราเท่านั้นแหละที่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร
 
ในที่สุด… วันหนึ่งก็มีคนถามแบบนี้อีกครั้ง แต่แทนที่ผมจะตอบให้ฟังแล้วดูดี ผมก็ตอบไปอย่างที่ตัวเองคิดตั้งแต่แรกเลยว่า
 
"ก็ผมอยากเรียนน่ะ… คือมีความรู้สึกว่าเมื่อได้เรียนแล้วมันมีความสุข"
 
ผมคิดว่า… ไม่ว่าเราจะเรียนอะไรมาก็แล้วแต่ สิ่งสำคัญไม่ได้อยู่ที่ว่า คุณจะได้ทำงานตามสิ่งที่คุณเรียนมาหรือเปล่า แต่สิ่งสำคัญอยู่ที่ "คุณจะนำความรู้ที่เรียนมานั้น เอาไปใช้กับงานที่คุณทำอยู่ได้มากแค่ไหน?"…
 
คุณเห็นไหม… ว่าวันนี้ผมงงตัวเองแค่ไหน ขนาดขึ้นต้น Blog เป็นเรื่องหนึ่ง แต่ลงท้าย Blog ก็ดันเป็นอีกเรื่องหนึ่ง…
 
เฮ้อ… งงชีวิต??!!