เมื่อวานนี้ (1 ก.ย. 2548) เวลาประมาณ 19.15 น. ได้เดินทางไปส่งน้องสาวที่สนามบินดอนเมืองครับ ถามว่าไปไหนหรือ? คำตอบก็คือ เขาไปในโครงการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมและการศึกษา เป็นระยะเวลาทั้งหมด 1 ปี ของมูลนิธิ AFS ครับ บรรยากาศเป็นไปอย่างชื่นมื่น ไม่มีใครที่ต้องเสียน้ำตา  แต่ก็มีเหตุขลุกขลักบ้าง ต้องรื้อกระเป๋ากันเพราะ เกิดความผิดพลาดในการสื่อสารเกี่ยวกับน้ำหนักกระเป๋ารวมสัมภาระที่ให้เก็บใต้เครื่องบิน สิ่งที่เกิดขึ้นนั้นเป็นกับน้องๆ เยาวชนส่วนใหญ่เลยนะครับ มีการ complain จากบรรดาผู้ปกครองของน้องๆ เยาวชนทั้งหลาย ทำให้ต้องลำบากในการเสียเงินเสียทองจัดส่งสัมภาระส่วนที่เหลือไปทางเครื่องบิน (หรือทางเรือ) อีก…
 
ตามประสาคนเป็นพี่ชายอ่ะครับ ก็อดที่จะเป็นห่วงน้องเขาไม่ได้ ถึงแม้ปากจะบอกว่าไม่รักๆๆ มีทะเลาะกันบ้างเป็นบางครั้ง แต่ในใจลึกๆ แล้วรู้สึกรักและหวงน้องสาวคนนี้มากทีเดียว (ประมาณว่า "สายเลือดเดียวกัน ย่อมตัดกันไม่ขาด ถึงจะอยู่ห่างกันไกลสุดขอบฟ้า แต่ก็ยังได้ชื่อว่าเป็นพี่น้องกันอยู่ดี") ก็รู้สึกใจหายเหมือนกันที่ต้องห่างหายกันไปนานถึง 10 เดือนครึ่ง (โดยประมาณ) แต่ทั้งผมและน้องก็ไม่มีน้ำตาไหลออกมาซักหยดเดียว เรียกได้ว่าต้องเก็บอาการกันสุดฤทธิ์  พูดง่ายๆ ก็คือไม่อยากให้น้องเขารู้สึกพะวักพะวงน่ะครับ อยากให้เดินทางไปอย่างสบายใจ
 
สำหรับตอนนี้ คนที่ยังอยู่ที่นี่ก็ต้องทำหน้าที่ของตัวเองต่อไปให้ถึงที่สุดครับ ทำงานก็ทำต่อไป เรียนก็เรียนต่อไป ทำชีวิตของแต่ละคนให้เป็นปกติที่สุด (แต่ผมว่าช่วงแรกๆ ก็อดเป็นห่วง อดคิดถึงไม่ได้หรอก จริงมั้ยครับ??)
 
ตอนนี้ขอตัวไปร้องไห้ซัก 1 รอบก่อนดีกว่า…