ในรอบสัปดาห์ที่ผ่านมามีข่าวอาชญากรรมน่าสะเทือนขวัญเกิดขึ้นอยู่ข่าวหนึ่งครับ ถ้าท่านเป็นคนที่ติดตามข่าวสารอยู่ตลอดเวลาจะทราบว่าข่าวนั้นคือ "จิตรลดาไล่แทงเด็กนักเรียนเจ็บ 4 ราย"

สิ่งที่คนไทยได้เรียนรู้จากเหตุการณ์นี้ก็คือ

  1. ภัยของสังคมนั้นเกิดขึ้นได้ทุกที่ แม้กระทั่งในบริเวณสถานศึกษา
  2. คนที่มีความผิดปกติทางจิตมีการดำเนินชีวิตที่เป็นปกติเหมือนกับคนทั่วไป คุณไม่สามารถแยกออกได้เลยว่า คนที่เดินสวนคุณมานั้นมีความผิดปกติทางจิตหรือไม่
  3. ครอบครัวล้มเหลวในการดูแลเอาใจใส่ผู้ที่มีความผิดปกติทางจิต ผมคิดว่าครอบครัวเป็นเกราะคุ้มกันภัยที่ดีที่สุดสำหรับสมาชิกทุกคนในครอบครัวครับ หากสมาชิกคนใดคนหนึ่งมีปัญหาเกิดขึ้น ทุกคนในบ้านก็สมควรจะต้องร่วมรับผิดชอบในการแก้ไขปัญหานั้น ไม่ใช่ลอยตัว ไม่ใช่ผลักไสให้ผู้นั้นหรือปัญหานั้นพ้นออกไปจากตัว
  4. ที่สุดแล้วเมื่อเกิดเหตุการณ์ร้ายแรงต่างๆ ขึ้นมา ที่ทำได้อย่างเดียวก็คือ "วัวหายแล้วล้อมคอก" ครับ เมื่อถามว่าทำไมจึงไม่มีมาตรการรองรับเมื่อเกิดเหตุการณ์ฉุกเฉินขึ้น คำตอบที่คาดว่าน่าจะหลุดออกจากปากผู้หลักผู้ใหญ่ในบ้านเมืองก็คือ "ใครจะคิดล่ะว่าเหตุการณ์เช่นนี้จะเกิดขึ้นได้" ผมคิดว่า ก็เพราะคนเราคิดกันแบบนี้ไงล่ะครับ  เหตุการณ์วัวหายล้อมคอกจึงเกิดขึ้นอยู่เรื่อยๆ
  5. ทัศนคติของคนไทยกับผู้ที่มีความผิดปกติทางจิต ถึงบรรทัดนี้ก็ต้องยอมรับนะครับว่า คนไทยนั้นยังมีทัศนคติที่ไม่สู้ดีนักกับคนที่มีความผิดปกติทางจิต