สมัยที่ผมเรียนจบระดับ ม.ต้น ใหม่ๆ มีอยู่วิชาหนึ่งที่ผมประกาศไม่เผาผีกันอีกเลยตลอดชีวิต วิชานั้นก็คือ "ศิลปศึกษา" หรือที่เรียกกันง่ายๆ ว่า "วาดเขียน" นั่นแหละครับ ตัวผมเองก็รู้ตัวมาตลอดว่าไม่มีหัวทางด้านศิลปะเอาเสียเลย ประกอบกับการที่ไม่ถูกชะตากับครูที่สอน ทำไมเมื่อวันที่เรียนจบ ม.3 มาถึง ผมก็เลยประกาศต่อหน้าทุกคนในบ้านด้วยท่าทีจริงจังเลยว่า

 

"ต่อไปนี้… ผมจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับงานทุกประเภทที่เกี่ยวข้องกับงานศิลปะอีกเลย… ตลอดชีวิต"

 

นับจากวันที่ผมประกาศเช่นนั้นเป็นต้นมาจนกระทั่งถึงปัจจุบัน (คุณนับเองก็แล้วกันว่ายาวนานมากมั้ย) ผมก็ไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับงานศิลปะเลย แม้กระทั่งในลักษณะของศิลปวิจักษณ์ (Art Appreciation) ก็ไม่เคยแม้แต่ครั้งเดียว

แต่ที่สุดแล้ว… ผมก็ต้องจำใจ "กลืนน้ำลาย" ตัวเอง!!??!! ถามว่าทำไม??

คำตอบก็คือ… ภาระหน้าที่ของผมเกี่ยวกับการเป็นเว็บมาสเตอร์นั่นเองครับ

หากคุณได้สัมผัสการทำเว็บไซต์ในยุคที่เว็บไซต์เพิ่งจะเป็นที่รู้จักของคนไทยได้ไม่นาน คุณจะพบว่าการทำเว็บไซต์นั้นจะเป็นเรื่องของโปรแกรมเมอร์เท่านั้น หรืออย่างดีก็คือคนที่มีโอกาสได้ศึกษาภาษา HTML (HyperTexT Markup Language) ซึ่งผมก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วย…

แต่ด้วยพัฒนาการของรูปแบบและโครงสร้างของเว็บไซต์ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา รวมทั้งได้มีซอฟต์แวร์ที่ช่วยในการออกแบบเว็บไซต์ออกมาทั้งแจกฟรีและจำหน่าย (ทั้งที่ถูกและไม่ถูกลิขสิทธิ์) เผยแพร่อย่างมากมาย ทำให้การทำเว็บไซต์ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับคนทั่วไปอีกต่อไป

คนที่เคยชินกับการออกแบบเว็บไซต์ด้วยวิธีเดิมๆ ก็คือลุยเขียนโค้ด HTML โดยตรง ย่อมต้องมีการปรับตัวโดยหันมาลิ้มลองการใช้ซอฟต์แวร์สำเร็จรูปกันมากขึ้น และด้วยขีดความสามารถที่เพิ่มขึ้นของซอฟต์แวร์เหล่านั้นทำให้การออกแบบเว็บไซต์แบบเดิมที่อยู่ในรูป Text Mode เสียส่วนใหญ่ กลายเป็น Graphic Mode ในที่สุด

และความเป็น Graphic Mode นี่เองที่ทำให้ผมต้องกลืนน้ำลายตัวเอง… ณ เวลานี้ ผมต้องมาเรียนรู้ภาคทฤษฎีของการออกแบบ การวาดเขียน เพื่อนำมาใช้เป็นฐานในการทำงานภาคปฏิบัติ รวมทั้งฝึกฝนภาคปฏิบัติการใช้งานซอฟต์แวร์ออกแบบกราฟฟิกบนเว็บไซต์

เฮ้อ… นี่แหละหนอ อดีตที่กลายเป็นปัจจุบัน แล้วคุณล่ะครับ.. มีอดีตที่กลายเป็นปัจจุบันกันบ้างไหม??

Advertisements