ผ่านไปแล้วกับ "ภาระกิจอันศักดิ์สิทธิ์" ซึ่งก็จบลงอย่างที่คาดเอาไว้ แต่ก็นั่นแหละ… ถามว่าเสียใจมั้ย? ก็ต้องตอบว่า เสียใจแหละ… แต่ถามว่าดีใจมั้ย? ก็ต้องตอบว่าดีใจอีกนั่นแหละ
 
เสียใจเพราะว่า เราทั้งสองคนต่างก็คิดกันคนละอย่าง แต่อย่างน้อยที่สุด… สิ่งที่ผมเก็บมันเอาไว้ในใจมานาน (นับปี) ก็ถูกปลดปล่อยออกไป เรื่องของผลลัพธ์นั้นผมว่าไม่สลักสำคัญเท่าไหร่ เพราะถ้าผมถือว่าผลลัพธ์นั้นสำคัญ ป่านนี้ผมก็คงไม่ได้มานั่งเขียน Blog ชิ้นนี้เป็นแน่
 
ที่บอกว่าดีใจ ก็คงเพราะว่า อย่างน้อยที่สุดก็ได้รู้ว่าเธอคนนั้นคิดกับผมในสถานภาพใด แต่ก็ไม่เป็นไร… ผมเองต่างหากที่คิดเข้าข้างตัวเองมาตลอด และตัดสินใจเร็วเกินไปที่จะพูด ลืมไปว่า… ผมมันปูนไหนแล้ว และเธอคนนั้นเพิ่งอยู่ในวัยเอ็นทรานซ์ เอาเป็นว่า ตอนนี้เราก็รักษาสถานภาพเช่นนี้ไปเรื่อยๆ ก็แล้วกัน เป็นพี่น้องกันก็สนุกไปอีกแบบนะครับ อย่างน้อยก็ได้แกล้งน้องโดยที่น้องไม่มีสิทธิขัดขืน (555…)
 
แต่ก็อย่างว่านะ… เรื่องของความรักใคร่ชอบพอกัน ไม่ได้เข้าใครออกใคร วันนี้เขาคิดแบบหนึ่ง แต่วันหน้าเขาอาจคิดอีกแบบหนึ่งก็เป็นไปได้ทั้งสิ้น (แอบคิดเข้าข้างตัวเองอีกแล้ว หมีน้อยตาดำๆ  )
 
หวังว่าคุณๆ ที่เข้ามาอ่าน Spaces ของผมแล้ว คงจะไม่อ้วกแตกอ้วกแตนกันไปก่อน เพียงเพราะว่าผมละเลยที่จะไม่พูดเรื่องการเมืองอีก เพราะอันที่จริงแล้วการเมืองตอนนี้ค่อนข้างสงบเงียบ แต่รอให้พ้นพระราชพิธีฯ ไปก่อนเถอะ… ปรอทการเมืองแตกแน่ๆ ผมรับประกันได้ อิอิ…
 


หมายเหตุ

สำหรับเธอคนนั้น… ถ้าอยากให้พี่ช่วยเหลือเรื่องอะไรก็ส่งข่าวมาบ้างละกัน (เบอร์โทรเคยบอกแล้ว ไม่อยากบอกซ้ำ ) หรือถ้าอยากให้พี่เลี้ยงสุกี้ MK ซักมื้อหนึ่ง ในฐานะที่สอบเอ็นทรานซ์ได้ ก็บอกมาละกัน งานนี้รับประกันว่า ถังไม่แตกแย้วว… 555… บอกก่อนนะว่าอันนี้เสนอด้วยความจริงใจ ในฐานะพี่ชาย ไม่มีเจตนาเป็นอย่างอื่นจริงๆ


Epilogue (กอล์ฟ-ไมค์) เอาท่อนสุดท้ายของเพลงมาลงนะครับ…

"ฉันยังยืนที่เดิม เฝ้าคอยมองดูเธอเสมอไป นานแสนนานเพียงใดหรือไกลสุดขอบฟ้า

และจะยืนที่เดิม เมื่อยามเธอมีทุกข์และน้ำตา เพียงเมื่อเธอมองมา ฉันยังยืนที่เดิม…"

Advertisements