มีสำนวนไทยบทหนึ่ง เชื่อแน่ว่าคุณคงเคยได้ยินผ่านหูบ้าง สำนวนนั้นก็คือ "หมาแหงนหน้ามองเครื่องบิน" หรือถ้าไม่คุ้นเคยกับสำนวนนี้ อีกสำนวนหนึ่งน่าจะคุ้นเคยกันดีก็คือ "ดอกฟ้ากับหมาวัด" อ่านถึงตรงนี้คุณก็คงคาดเดาได้ไม่ยากว่าผมกำลังพูดถึงเรื่องอะไร
 
เอาเป็นว่าอาการ "เมื่อยคอ" ตามชื่อ Blog ในวันนี้ก็มีที่มาจากสำนวนหมาแหงนหน้ามองเครื่องบินนั่นแหละครับ แต่ดอกฟ้ากับหมาวัดนั้นดูไม่ค่อยจะเข้ากันเท่าไหร่ เพราะผมเองก็ไม่เคยยืนฉี่แบบหมา แล้วเธอคนนั้นก็ไม่เคยมีท่าทีว่าจะเป็นนางฟ้ากับเค้าซักเท่าไหร่
 
นับจากวันนั้นจนถึงวันนี้ก็ร่วมๆ 2 เดือนที่ผมได้เปิดเผยความในใจกับเธอคนนั้น สิ่งที่สร้างความสับสนให้กับผมมาตลอด ตั้งแต่วันที่ผมรู้สึกพิเศษกับเธอ และมาถึงวันที่ผมตัดสินใจที่จะบอกว่าผมรู้สึกอย่างไรกับเธอ ก็คือคำว่า "รัก" กับ "ชอบ"
 
ผมยังจำได้ดีว่าวันที่ผมตัดสินใจบอกเธอไปนั้น ผมใช้คำว่า "ชอบ" แต่ก็ยังมีอีกหลายๆ ปัจจัยที่ทำให้ผมไม่อยากตัดสินใจ "รัก" เธอคนนั้น และถ้าถามว่าแนวโน้มที่จะ "รัก" กันนั้นมันมากแค่ไหนกันเชียว ผมคิดว่ามันคงไม่มากเท่าไหร่ครับ แต่ถามต่อว่ามันอาจพัฒนาขึ้นไปได้หรือเปล่า ผมก็มาลองประเมินหลายๆ อย่าง รวมทั้งอาศัยประสบการณ์และคำแนะนำของหลายๆ ฝ่ายแล้ว ผมคิดว่ามันก็มีความเป็นไปได้มากทีเดียว
 
สิ่งที่ผมตั้งใจจะทำต่อไปก็คือ การรอคอย จนกว่าจะถีงวันนั้น หรือจนกว่าจะแน่ใจว่าเราไม่ได้รู้สึกอะไรมากไปกว่านี้จริงๆ
Advertisements