ได้จังหวะเวลาอันเหมาะสมก็เลยกลับมาจับ keyboard เขียนเรื่องราวง่ายๆ สบายๆ กันต่อ หลังจากที่หายกันไปพักใหญ่ๆ อันที่จริงแล้วก็ไม่ได้หายไปไหนไกลหรอกครับ เพียงแต่ไปเปิด Spaces อีกแห่งหนึ่งเพื่อเขียนเรื่องราวเกี่ยวกับการบ้านการเมืองโดยเฉพาะ ไม่อยากให้มาปะปนกับ "บันทึกของหมีน้อย" แห่งนี้จนกลายเป็น Spaces ที่ออกแนวซีเรียสไป
 
กลับมาคราวนี้ก็มีเรื่องราวมากมายที่อยากจะเขียน เอาเป็นว่าผมจะค่อยๆ นึกทบทวนเรื่องราวต่างๆ ในช่วงที่หายไป แล้วทะยอยเขียนทีละอย่างก็แล้วกัน โดยวันนี้จะขอเริ่มต้นด้วยเหตุการณ์เมื่อวันที่ 18 สิงหาคมที่ผ่านมา หลายๆ คนอาจสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นในวันนั้น
 
ในวันที่ 18 สิงหาคม นอกจากจะเป็นวันวิทยาศาสตร์แห่งชาติแล้ว ในปีนี้ก็เป็นปีที่ผมจะเก็บภาพบรรยากาศในวันนั้นตลอดไป เป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์ชีวิตของตัวเอง นั่นก็คือผมต้องขึ้นรับรางวัล "สื่อสร้างสรรค์วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี สาขาสื่ออินเทอร์เน็ต ประเภทคนรุ่นใหม่" ที่ศูนย์การประชุม BITEC บางนา กรุงเทพมหานคร ถามว่าผมรู้สึกอย่างไร?
 
ถ้าผมตอบว่าไม่ได้รู้สึกอะไรก็คงจะแปลกๆอยู่ เพราะงานในวันนั้นถึงแม้ว่าจะไม่ได้ใหญ่โตอะไร ประธานในพิธีก็ไม่ได้ยิ่งใหญ่ระดับนายกรัฐมนตรี แต่นั่นก็สร้างความภาคภูมิใจเล็กๆ ให้กับผมได้บ้าง ถ้าย้อนไปในช่วงประมาณ 1 สัปดาห์เศษๆ ก่อนหน้านั้น ผมกับเพื่อนๆ เว็บมาสเตอร์ของ SUDIPAN.NET ต้องไปถ่ายทำ VTR แนะนำเว็บไซต์ ซึ่งสถานที่ถ่ายทำก็คือกระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี นั่นเองครับ
 
ในตอนท้าย หลังจากที่ถ่ายทำกันเสร็จแล้วก็มาคุยกันในรายละเอียดว่าในวันพิธี จะเป็นอย่างไร ใครจะเป็นผู้แทนขึ้นรับรางวัลจาก ดร.ประวิช รัตนเพียร รมว.วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (ในขณะนั้น) ผมเองก็ไม่ได้คาดหวังว่าจะขึ้นทำหน้าที่ในวันนั้น แต่ก็มาระแคะระคายก่อนหน้านั้นแล้วว่า คีย์แมนคนสำคัญของเว็บไซต์ 2 คน ไม่สามารถมารับรางวัลได้ ก็เลยเหลือเว็บมาสเตอร์อีก 2 คนที่อยู่ในข่ายต้องมาทำหน้าที่ตรงนี้ก็คือ ผมกับน้องเบียร์
 
ก็ขอสารภาพตามตรงเลยว่า ในขณะนั้นใจยังเชียร์น้องเบียร์เลยด้วยซ้ำ คือในบรรดาเว็บมาสเตอร์ทั้ง 4 คนนี้ ดูท่าทางน้องเบียร์อาจมีส่วนร่วมกับเว็บเราน้อยไปนิด ผมก็แอบดันอยู่ลึกๆ นั่นแหละครับ ให้มีบทบาทกันให้ครบทุกๆ คนหน่อย อิอิ…
 
แต่แล้วอย่างที่ทราบกันนะครับว่า หวยมาออกที่ผม… ก็ไม่เป็นไร ทำหน้าที่ให้ดีที่สุดก็แล้วกัน แต่เสียดายอยู่ 2 อย่างมากๆ เลยล่ะครับ
 
ประการแรก: ประธานในพิธีไม่ใช่บุคคลที่ผมหมายมั่นปั้นมือว่าจะได้เจอกัน
ประการที่สอง: ผมอยากให้ "เธอคนนั้น" ได้มาร่วมในงานวันนั้นด้วย
 
ผมจำได้เลยว่า ในตอนที่ขึ้นรับรางวัลกับ ดร.ประวิช ท่านพูดกับผมว่า "ยินดีด้วยนะครับ" ผมก็ไหว้แล้วก็ยิ้มรับ แต่ถ้าประธานในพิธีไม่ใช่ ดร.ประวิช แต่เป็นโมฆะบุรุษคนหนึ่ง งานนี้อาจจะมีเฮก็เป็นได้ครับ 555…
 
มาถึงความเสียดายประการที่สอง… ก็ขอสารภาพอย่างตรงไปตรงมาอีกว่า ในวินาทีที่พี่อาร์บอกว่าขอให้ผมขึ้นรับรางวัลให้หน่อย ตอนนั้นผมคิดถึงเธอคนนั้นเป็นคนแรก ผมอยากให้เธอคนนั้นมาอยู่หน้าเวทีก็ยังดี มาให้เห็นความสำเร็จของผมก็ยังดี มาให้ได้รู้จักตัวจริงๆ กันซักทีก็ยังดี แต่เรื่องแค่นี้เอง… ทำไมผมถึงไม่กล้าทำ แม้แต่จะโทรไปบอกเธอคนนั้น
 
แต่ก็ช่างเถอะ… ผมเชื่อว่ายังไงก็ตามเธอก็คงจะไม่ได้รู้สึกอะไรหรอก
 
ในวันงานผมได้เจอคนดังมากมาย ไม่ว่าจะเป็นท่านรัฐมนตรีประวิช ไม่ว่าจะเป็น ดร.ศักดิ์สิทธิ์ ปลัดกระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ไม่ว่าจะเป็นคุณปฐม แหยมเกตุ รองปลัดกระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ซึ่งผมได้มีโอกาสพูดคุยกับท่านเล็กน้อยในช่วงที่รับประทานอาหารกลางวันกันครับ รวมทั้ง ดร.คุณหญิงสุมณฑา พรหมบุญ นายกสมาคมวิทยาศาสตร์แห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ ถึงแม้ว่าไม่ได้มีโอกาสพูดคุยกัน แต่ก็ได้เจอตัวจริงแล้ว
 
แม้กระทั่ง ดร.อ๊อฟ (ขออภัยที่จำชื่อจริงไม่ได้) เว็บมาสเตอร์แห่งวิชาการ.คอม หรือแม้กระทั่งทีมงานรายการกบนอกกะลา หรือแม้กระทั่งผู้สื่อข่าวผู้จัดการวิทยาศาสตร์ มีใครต่อใครอีกมากมาย
 
ได้ถ่ายภาพร่วมกับคนดังเหล่านั้น อาจมีช่างภาพมาถ่ายภาพผมบ้างไม่กี่สำนัก ผมก็ยังนึกขอบคุณพวกเขาเลยที่มีน้ำจิตน้ำใจเสนอข่าวบ้าง ถึงแม้ว่างานนี้ผมจะเป็นตัวแทนขึ้นรับรางวัล แต่ในเนื้อหาข่าวเหล่านั้นก็เอ่ยชื่อเว็บมาสเตอร์ SUDIPAN.NET ครบถ้วนทุกคน นั่นแสดงว่ารางวัลนี้ถือเป็นความภาคภูมิใจของชาวเว็บมาสเตอร์ทุกคน เพียงแต่ผมเป็นตัวแทนในหมู่ของพวกเขาไปรับมอบรางวัลอันทรงคุณค่านี้
 
บทสรุปหลังจากงานวันนั้น… ถึงแม้ว่าจะได้เจอคนดังมากมาย แต่หลังจากนั้นแล้วผมก็ยังเป็นผมเหมือนเดิม ไม่มีเปลี่ยนแปลง ชั่วอย่างไรก็ยังคงชั่วเหมือนเดิม ดีอย่างไรก็คงดีเหมือนเดิม ความขี้ขลาดมีอย่างไรก็มีอยู่อย่างนั้น ไม่ได้ลดน้อยถอยลงไป
 
ก่อนจบ Blog ในวันนี้ก็คงต้องขอบคุณทุกๆ ฝ่ายที่ทำให้ผมมีชื่อปรากฏตามสื่อสารมวลชนบ้าง ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่การบินเดี่ยวก็ตามที แต่อย่างน้อยการที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของความสำเร็จตรงนี้ก็ทำให้ผมมีกำลังใจที่จะทำอะไรซักอย่างให้ประสบความสำเร็จด้วยตนเองแบบ "บินเดี่ยว" เองบ้าง และที่สุดแล้วก็คงต้องขอบคุณสองพี่น้องตระกูล "เนตยานันท์" ที่ตาถั่ว (อิอิ…) ดึงเอาผมมาร่วมงานกับเว็บไซต์ของเขา ได้มาเจอมิตรภาพดีๆ บนโลกอินเทอร์เน็ต ได้เจอคนดีๆ ได้ทำให้เรียนรู้อะไรต่ออะไรมากมาย
 
ที่สำคัญที่สุดก็คือ ได้มาเจอและรู้จักเธอคนนั้น…