ในตอนที่แล้วผมได้เล่าว่าเมื่อวันที่ 18 สิงหาคมที่ผ่านมา ผมได้ไปทำอะไรมาบ้าง สำหรับในวันนี้ก็คงจะมาเล่าถึงเหตุการณ์เมื่อคืนวันที่ 19 กันยายนที่ผ่านมา ผมเองก็ไม่ได้ออกไปไหนหรอกครับ จำได้เลยว่าตอนนั้นกำลังเล่นเว็บ Manager Radio อยู่ แล้วก็มีคนขึ้นกระทู้ว่าเห็นรถถังวิ่งเพ่นพ่านเต็มไปหมด ผมก็เลยลองเช็กกับเว็บไซต์อื่นๆ รวมทั้งดูโทรทัศน์ก็ปรากฏว่าช่อง 9 กำลังออกแถลงการณ์ยึดอำนาจตัวเองของโมฆะบุรุษบางคนอยู่ ผมนี่ขำไม่ออกเลยจริงๆ แต่ก็ขำในใจจนได้ ที่ขำนี่ไม่ใช่ว่าสะใจอะไรนะครับ แต่สมเพชมากกว่า
 
แต่เอาล่ะ ช่างมัน เหตุการณ์มันผ่านมาแล้ว จะผิดจะถูก จะเหมาะสมหรือไม่เหมาะสมอย่างไรก็ไม่ได้อยู่ในขอบเขตของ spaces นี้ครับ…
 
จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันสอนอะไรเราหลายอย่าง ที่เห็นได้ชัดที่สุดก็คือ "กรรมตามทัน" ทำอะไรไว้ อย่านึกว่าจะไม่มีใครรู้ ถึงเวลากำลังจะขึ้นปราศรัยในที่ประชุม UN ก็ปรากฏว่าถูกห้ามไม่ให้ขึ้นปราศรัย และที่สำคัญก็คือ จากวันนั้นจนถึงวันนี้ก็ยังไม่ได้กลับบ้าน และยังไม่แน่ใจด้วยว่าอีกนานแค่ไหนถึงจะได้กลับ แต่เอาเป็นว่าจะได้กลับหรือไม่ก็ตาม ชีวิตก็ต้องเดินต่อไปครับ อยู่บ้านไม่ได้ก็อยู่นอกบ้านไปก็แล้วกัน…
 
เสร็จแล้วก็มีอีกเรื่องหนึ่ง พอดีนึกได้…
 
มีอยู่วันหนึ่งกำลังนั่งรถ Taxi กลับบ้าน จู่ๆ ไอ้รถที่นั่งมาก็ดันถูกชนเข้าอย่างจังเบ้อเลย โชคดีที่ใกล้บ้านแล้วเลยตัดสินใจลงจากรถแล้วเดินต่ออีกเล็กน้อย เห็นได้ชัดเลยว่าชีวิตเรานี้สั้นนัก แต่ชีวิตนี้สำคัญยิ่งนักครับ อยู่ดีๆ ก็ถูกรถชน นี่ยังโชคดีที่มีชีวิตรอดกลับมาได้ หากวันนั้นเกิดเรื่องร้ายแรงกว่านี้ ผมก็คงไม่ได้มานั่งเขียน blog นี้เป็นแน่
 
เพราะฉะนั้นแล้ว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม ชีวิตต้องเดินต่อไปครับ จะเจ็บจะป่วยไข้ จะมีรัฐประหาร จะมีคนสำคัญถึงฆาต ยังไงก็ตาม ตัวเราก็ยังอยู่ และต้องดำเนินชีวิตต่อไป แต่ข้อสำคัญก็คือ ขอให้ดำเนินชีวิตอย่างพอเพียง และถูกต้องตามทำนองคลองธรรม เพียงเท่านี้เราก็สามารถมีชีวิตอยู่ได้โดยไม่ต้องทำให้ตัวเองเดือดร้อนแล้วล่ะครับ