ช่วงระหว่างวันที่ 9-11 ธ.ค. 2549 ที่จะถึงนี้ผมจะลาพักร้อนไปต่างจังหวัด ถึงแม้จะมีเวลาเพียง 3 วัน แต่ก็มีเรื่องที่จะต้องตัดสินใจอย่างจริงๆ จังๆ เสียที หลังจากที่เอาแต่พล่ามบน Spaces แห่งนี้จนคุณรู้สึกจะอ้วกแทนผมอยู่แล้ว เรื่องที่ว่านั้นก็มีดังต่อไปนี้ครับ
  1. อนาคตของตัวเอง ทั้งเรื่องการเรียน และการทำงาน
  2. การร่วมงานกับ Sudipan.net

ทั้งสองเรื่องนี้เป็นประเด็นหลักที่ผมจะนำเอาไปคิดแล้วก็ตกผลึกออกมาสักทีว่าจะเอาอย่างไรต่อไป เดิมทีนั้นเรื่องของการร่วมงานกับ Sudipan.net นั้นยังไม่เคยคิดจะทบทวนเลยนะครับ สาเหตุเพราะผมยังรู้สึกสนุกและรับผิดชอบกับงานที่ทำอย่างสุดความสามารถ แต่แล้วเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา ก็มีบางสิ่งบางอย่างที่ทำให้ผมต้องกลับมาทบทวนว่า ที่เราทุ่มเทลงไปนั้นมันคุ้มค่าหรือเปล่า หรือว่ามันต้องแลกกับอะไรบางอย่างหรือเปล่า

บางคนอาจจะคิดว่า การให้ความรู้กับผู้อื่นจะมามัวคิดเรื่องคุ้มค่าหรือไม่คุ้มค่าทำไมล่ะ? แต่ผมกลับมีข้อโต้แย้งว่า ถ้ามองในมุมของนักเรียนหรือผู้ใช้เว็บไซต์นั้นคุ้มค่าอย่างแน่นอนที่สุด เพราะเว็บไซต์นี้เป็นแหล่งข้อมูลที่ให้ความรู้ ควบคู่กับความบันเทิงที่หลากหลายที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศไทย หนำซ้ำ content หลายอย่างกลับไม่มีในเว็บไซต์อื่นๆ ที่จัดอยู่ในประเภทเดียวกัน ซึ่งนั่นก็เลยทำให้ผมเองรู้สึกภาคภูมิใจที่ได้มีส่วนร่วมกับมัน

ในทางกลับกัน ถ้ามองในมุมของตัวผมเอง ผมได้อะไร? ผมได้อะไรมากไปกว่า "การได้ทบทวนความรู้ของตัวเอง" บ้างหรือเปล่า หรือว่าได้อะไรมากกว่า "ประสบการณ์ที่ได้จากการทำงานเป็นทีมบ้างหรือเปล่า"?

ในมุมมองของผม… ประการแรก ผมคิดว่าวันนี้มันถึงจุดอิ่มตัวของมันแล้วล่ะครับ ผมเฝ้าสังเกตแต่ละวันที่ผ่านเข้ามา พบว่ามีกระทู้มากมาย แต่ก็ไม่ได้มีอะไรใหม่ๆ มากไปกว่าการขุดเอาของเก่าๆ มาตอบใหม่ ทั้งๆ ที่เราก็มีเครื่องอำนวยความสะดวกอยู่แล้ว

ประการต่อมาก็คือ ตราบใดที่ผมไม่สามารถสรรหา content ใหม่ๆ มาให้กับเว็บไซต์นี้ได้ ผมก็ไม่สมควรจะร่วมงานกับเว็บไซต์นี้อีกต่อไป อยู่ไปก็เหนื่อยเปล่าๆ โดยที่ไม่มีอะไรใหม่ๆ เข้ามาให้ได้แก้ปัญหาเลย

ประการสุดท้าย… ตราบใดที่ระบบการศึกษาของประเทศไทยยังเน้นในเรื่องที่ไม่เข้าท่า คือ ยังท่องจำเป็นนกแก้วนกขุนทอง ไม่สอนให้นักเรียนรู้จักค้นคว้าด้วยตนเอง และที่สำคัญผู้สอนตีความการศึกษาแบบใหม่แบบผิดฝาผิดตัว ผมก็คงเหนื่อยที่จะทำหน้าที่ตรงนี้ต่อไปครับ…

คุณอ่านมาถึงตรงนี้ก็คงจะมองออกว่าผมมีความรู้สึกอะไรอยู่…

ไม่ว่าการตัดสินใจในอีก 2-3 วันข้างหน้าจะเป็นอย่างไร ไม่ว่าสิ่งที่ผมได้ระบายในวันนี้จะเป็นเพียงอารมณ์ชั่ววูบหรือเปล่า แต่สิ่งที่ผมลืมไม่ได้ก็คือ สองพี่น้องตระกูลเนตยานันท์ ที่ให้โอกาสผมมาร่วมงานกับพวกเขาครับ

Advertisements