สำหรับชาวชลประทานวิทยา (ช.ป.ว) วันที่ 4 มกราคม ของทุกปี ถือได้ว่าเป็นวันสำคัญที่สุดวันหนึ่ง เนื่องด้วยเป็น "วันไหว้ครู" ซึ่งตรงกับวันเกิดของผู้ให้กำเนิดโรงเรียนชลประทานวิทยา คือ หม่อมหลวงชูชาติ กำภู อดีตอธิบดีกรมชลประทาน นั่นเองครับ ในวันนี้ก็จะมีกิจกรรมหลักๆ ได้แก่พิธีไหว้ครู ซึ่งศิษย์ปัจจุบันร่วมกันจัดขึ้นเพื่อเป็นการระลึกถึงพระคุณของผู้มีอุปการะคุณต่อโรงเรียน อันได้แก่ หม่อมหลวงชูชาติ กำภู และอาจารย์ประหยัด ไพฑีกุล อดีตอาจารย์ใหญ่และผู้จัดการโรงเรียนชลประทานวิทยา ซึ่งอยู่ในตำแหน่งยาวนานที่สุด
 
สำหรับศิษย์เก่าอย่างผมหรือใครหลายๆ คน วันนี้ก็เป็นวันสำคัญที่สุดวันหนึ่งในรอบปีที่จะได้กลับมาเยี่ยมบ้าน (home coming) ช่วงเวลาเพียงปีเดียวหลังจากเมื่อปีที่แล้ว ผมได้กลับไปอีกครั้งในวันนี้และได้พบว่า โรงเรียนของผมมีความเจริญทางด้านวัตถุอย่างคาดไม่ถึงเลยทีเดียว จากเดิมสมัยที่ผมยังเรียนอยู่ มีอาคารเพียง 9 หลัง แต่ตอนนี้ได้มีการปรับปรุงโฉมหน้า มีอาคารต่างๆ เพิ่มขึ้นอีก 2-3 หลัง จนแทบจะจำไม่ได้ว่า นี่หรือคือโรงเรียนตู?
 
ในวันนี้ได้พบกับเพื่อนเก่าๆ ประมาณสิบคนด้วยกัน จากที่ไม่ได้เจอกันมา 1 ปี ก็ถือโอกาสโม้อย่างสนุกสนาน บ้างก็สำเร็จการศึกษาเป็นบัณฑิตไปแล้ว บ้างก็ยังศึกษาอยู่ (หนึ่งในนั้นก็รวมถึงผมด้วย) แต่ก็มีหลายคนที่ผมมาทราบทีหลังว่า หลังจากที่เรียนจบ ม.ปลายมาด้วยกันแล้วก็ไม่ได้เรียนต่อปริญญาตรี แต่เลือกที่จะทำงานเลย ซึ่งแต่ละคนก็ล้วนมีความสามารถทั้งนั้น บางคนได้เงินเดือนๆ ละหลายหมื่นเลยทีเดียว
 
สิ่งหนึ่งที่คนเป็นรุ่นพี่ได้เจอเมื่อยามกลับบ้านเก่าก็คือ การที่เห็นรุ่นน้องๆ เข้ามาทักทาย บางคนก็ไหว้ ทำราวกับว่าพวกเราเป็นผู้ใหญ่กันนักแหละ ทั้งที่สมัยนุ่งขาสั้นด้วยกัน ก็ไม่เคยเห็นมันไหว้สักนิด แต่ผมก็ไม่ถือสาหรอกครับ ถึงอย่างไรก็เป็นพี่น้องร่วมสถาบันเดียวกันอยู่วันยังค่ำ เจอกันที่ไหนก็ทักทายกันได้เหมือนกันนะ ไม่ต้องขัดเขิน
 
ที่ต้องพูดถึงอย่างมากก็คือ "ครู" ผมออกจะหัวโบราณไปซักหน่อยที่ชอบเรียกว่า "ครู" มากกว่า "อาจารย์" เพราะในสมัยที่ยังเรียนอยู่ในโรงเรียนก็เรียกว่า "ครู" จะมาเปลี่ยนก็ตอนที่เข้ามหาวิทยาลัยนั่นแหละครับถึงได้เรียกว่า "อาจารย์" ด้วยเหตุผลเพราะว่าคนส่วนใหญ่เขาเรียกกันแบบนั้น… ในวันนี้ผมได้เจอะเจอครูหลายๆ ท่านด้วยกัน ผมเสียใจที่ไม่ได้เจอกับครูที่เคยสอนในระดับประถมศึกษา แต่ก็ดีใจที่ได้เจอะเจอครูที่เคยสอนในชั้นมัธยมศึกษา ตั้งแต่ ม.1 อย่างครูวิจิตรา ซึ่งสอนภาษาอังกฤษที่ตอนนี้ผ่านมา 10 ปีพอดี ก็ยังไม่เห็นจะแก่ลงไปเลย หรือแม้กระทั่งครูศิริพร ที่เคยสอนคณิตศาสตร์ตอน ม.3 ก็ยังไม่แก่ลงไปอีกเช่นกัน
 
แต่ที่ดีใจสุดๆ ก็คือ ครูศิริพรได้ทราบมาจากลูกศิษย์ว่าผมออกเว็บไซต์ ก็ออกปากชื่นชมใหญ่เลย ผมก็ลืมถามว่าเว็บไหน เพราะผมทำอยู่ 2 ที่ แต่ก็ช่างมันเถอะครับ เพราะทั้งสองเว็บนั้นผมก็ตั้งใจและทุ่มเทกับมันอย่างเต็มที่อยู่แล้ว (ตอนนั่งรถแท็กซี่กลับบ้าน ผมเดาว่าน่าจะเป็น http://www.thai-mathpaper.net มากกว่านะ เพราะว่าครูศิริพรเป็นครูสอนคณิตศาสตร์อยู่แล้ว)
 
หรือแม้กระทั่งครูที่เคยสอนในชั้น ม.ปลาย อย่างครูสำเนียง (ตอนนี้เปลี่ยนชื่อเป็นครูอภิสราไปแล้ว) ซึ่งสอนภาษาไทยตอน ม.5-ม.6 ก็ยังสวยเหมือนเดิม หรือครูวิลาวัลย์ ซึ่งเคยสอนฟิสิกส์ตอน ม.4-ม.5 ที่เห็นหน้าแต่ไม่ได้ทักกัน ก็ยังเหมือนเดิม แต่เสียดายที่ไม่ได้เจอครูภาวิณี ซึ่งเคยสอนเคมี ตอน ม.4-ม.5 ส่วนครูวนิดา ซึ่งเคยสอนสังคมศึกษา ตอน ม.5-ม.6 หรือครูสุจิรา ซึ่งเคยสอนคณิตศาสตร์ ตอน ม.5-ม.6 ก็ไม่เห็นเช่นกัน เสียดายเล็กน้อยครับ…
 
ผมเองเคยปฏิญาณกับตัวเองไว้เมื่อราวๆ 2 ปีที่แล้วว่า… ทุกๆ วันที่ 4 มกราคมของทุกปี ผมจะพยายามกลับไปเยี่ยมโรงเรียนแห่งนี้ให้ได้ ดังนั้น อย่าแปลกใจถ้ามีใครจะถามผมว่าวันที่ 4 มกราคม จะว่างไหม? แล้วผมตอบว่าไม่ ก็ขอให้เข้าใจว่าเป็นเพราะเหตุนี้นั่นเองครับ
 
ก่อนจะจบ Blog นี้ผมได้ถ่ายภาพบรรยากาศล่าสุดภายในโรงเรียนมาให้ได้ชมกันนะครับ ขอเชิญคลิกไปชมที่ Photos เลย!!