นานแล้วที่ผมไม่ได้เขียน blog เกี่ยวกับเพลงเลย คิดว่าไม่น่าจะต่ำกว่าครึ่งปีเห็นจะได้ครับ แต่ให้บังเอิญว่าได้เปิดวิทยุไปเจอเพลง "วัน เดือน ปี" ซึ่งเป็นเพลงประกอบภาพยนตร์ "Final Score: 365 วันตามติดชีวิตเด็กเอ็นท์" ซึ่งกำลังเป็นที่กล่าวถึงในหมู่วัยรุ่นยุคนี้ ผมก็บังเกิดพุทธิปัญญาเกิดแรงบันดาลใจที่จะเขียน blog ชิ้นนี้ขึ้นมา สำหรับเนื้อหาหลักของเพลงนี้กล่าวถึงความทรงจำและมิตรภาพดีๆ ที่เกิดขึ้นในหมู่นักเรียน ม.ปลาย โดยเฉพาะนักเรียน ม.6 ที่กำลังเตรียมตัวสอบเอ็นทรานซ์ ซึ่งเมื่อพวกเขาสำเร็จการศึกษาในระดับ ม.ปลาย ออกไปแล้ว ต่างคนต่างก็มีจุดมุ่งหมายของตัวเอง ห่างหายกันไป
 
เพลงนี้อาจโดนใจน้อง ม.6 ที่กำลังเตรียมตัวสอบเอ็นทรานซ์ที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้านี้ แต่อันที่จริงแล้วหากได้ฟังเพลงนี้และพิจารณาอย่างลึกซึ้งแล้ว ไม่ว่าใครก็ตามที่สำเร็จการศึกษาในระดับ ม.ปลาย แล้วอาจมีความรู้สึกเช่นเดียวกับน้องๆ ม.6 อย่างแน่นอน โดยเฉพาะท่อนฮุคของเพลงที่กล่าวว่า "…อีกนานไหมฉันก็ไม่รู้ อีกกี่เดือนหรือจะอีกปี กี่หมื่นพันล้านความทรงจำที่มี ไม่เคยไม่คิดถึงเธอ…" แค่ท่อนนี้ท่อนเดียวก็ทำให้คนฟังอย่างผมเกิดอาการขนลุกขึ้นมาทันทีครับ
 
คุณลองคิดดูก็แล้วกัน หลังจากที่เรียนจบ ม.6 กันแล้ว ต่างคนต่างก็มีเป้าหมายของตัวเอง แตกกระสานซ่านเซ็นไปคนละทิศละทาง โอกาสที่เราจะมาเจอกัน ได้ทำกิจกรรมด้วยกัน เหมือนสมัยเรียน ม.ปลาย ก็คงแทบจะไม่มีเลย เพราะฉะนั้นแล้วจะไม่ให้รู้สึกขนลุกได้ยังไงล่ะครับ ยิ่งถ้าฟังซ้ำแล้วซ้ำเล่าโอกาสที่จะมีน้ำตาซึมนั้นมากโขอยู่ทีเดียว เหตุเพราะคิดถึงเพื่อนเก่า คิดถึงเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นหรือที่เรามีส่วนร่วมในสมัย ม.ปลาย นั่นเอง
 
ผมคิดว่าช่วงเวลาที่เราอยู่ในวัย "กระโปรงบาน ขาสั้น" (ตามชื่อภาพยนตร์ดังในอดีตเลยนะครับ) นั้นถือได้ว่าเป็นช่วงเวลาที่มีคุณค่ามากที่สุดในชีวิตแล้วล่ะครับ เพราะว่าหลังจากนี้เราจะไม่เหลือความเป็นเด็กอีกต่อไปแล้ว เราจะต้องก้าวไปสู่ความเป็นผู้ใหญ่ มีความรับผิดชอบต่อตัวเองมากยิ่งขึ้น หากเรามาทำอะไรในสมัยที่ยังเป็นเด็กทั้งๆ ที่ก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ก็คงจะดูแปลกๆ ในสายตาของคนอื่นใช่ไหมครับ?
 
โดยส่วนตัวผมแล้ว หลังจากที่เรียนจบ ม.ปลาย ออกมาก็แทบจะไม่ได้ติดต่อกับเพื่อนเก่าเลยครับ แต่ก็โชคดีอยู่บ้างที่มีเพื่อนเรียนอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกัน ก็เลยพอจะคุ้นเคยกันอยู่ แต่สำหรับคนที่ห่างหายไปก็ไม่ใช่ว่าผมลืมนะครับ แต่ด้วยภาระหน้าที่หลายๆ อย่างก็เลยทำให้ไม่มีเวลาจริงๆ แต่อันที่จริงแล้วไม่ว่าจะยังไง พวกเราก็เป็นรุ่นเดียวกันอยู่แล้ว สายสัมพันธ์ตรงนี้ตัดอย่างไรก็ไม่ขาดหรอกครับ
 
โดยเฉพาะเพื่อนสนิทของผม 2 คนที่ผมรู้จักกันมาตั้งแต่อยู่ชั้นประถมศึกษา คือ ภาณุพงศ์ (ณุ) กับทิรัตน์ (แบงค์) ผมรู้สึกขอบคุณพวกเขาที่คอยช่วยเหลือผมในโอกาสต่างๆ ในขณะที่หลายๆ ครั้งผมก็มีโอกาสช่วยเหลือเขาบ้างตามความสามารถที่จะให้ได้ ทั้งสองคนนี้เรียกได้ว่าประกบติดผมตลอดทุกฝีก้าว (มั้งนะ อิอิ…) จนครูและเพื่อนๆ ต่างก็บอกว่าเป็นซี้ปึ้กกันอย่างแท้จริง ถึงแม้ว่าตอนนี้ผมจะขาดการติดต่อไปบ้าง ซึ่งผมก็ขอใช้พื้นที่ตรงนี้ขอโทษด้วยที่ไม่ได้ติดต่อกลับไป แต่ก็ขอให้ทั้งสองคนรู้ว่าผมยังคิดถึงพวกเขาอยู่เสมอครับ
 
"…อีกนานไหมฉันก็ไม่รู้ อีกกี่เดือนหรือจะอีกปี กี่หมื่นพันล้านความทรงจำที่มี ไม่เคยไม่คิดถึงเธอ…"
 
ระหว่างที่เขียน Blog ชิ้นนี้ ผมก็พยายามคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงนั้น มีบทเรียนต่างๆ มากมาย ในขณะที่ท่อนฮุคของเพลงนี้ก็ดังขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผมหวังว่าท่อนฮุคนี้จะดังอยู่ในใจของผมตลอดไป และหวังว่ามันจะดังอยู่ในใจของคุณผู้อ่านตลอดไปเช่นกันครับ
Advertisements