เมื่อช่วงเย็นของวันนี้ (8 มี.ค. 2550) ได้ไปร่วมงานฌาปนกิจศพ ครูอภิศักดิ์ ซิ้มประเสริฐ ครูสอนคอมพิวเตอร์ โรงเรียนชลประทานวิทยา ซึ่งเป็นโรงเรียนเก่าของผมนั่นเองครับ ครูอภิศักดิ์ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ.2550 ที่ผ่านมาด้วยโรคมะเร็งในเพดานปาก แต่ผมมาทราบข่าวจากเว็บไซต์ของโรงเรียนชลประทานวิทยาเอาเมื่อวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ.2550 แต่ก็หาเวลามาฟังสวดพระอภิธรรมไม่ได้เลย จนกระทั่งสบโอกาสในวันฌาปนกิจในวันนี้นั่นเอง
 
blog ในวันนี้อาจจะยาวสักหน่อยนะครับ แต่ว่าทั้งหมดนั้นเขียนขึ้นมาจากหัวใจของลูกศิษย์คนหนึ่ง ซึ่งได้แรงบันดาลใจจากคำพูดเพียงไม่กี่คำของครูอภิศักดิ์ที่ทำให้ผมมายืนอยู่ตรงจุดนี้ได้ครับ
 
กล่าวสำหรับครูอภิศักดิ์นั้นผมมีความคุ้นเคยเป็นอย่างดี เพราะเคยสอนวิชาคอมพิวเตอร์ (หลักการเขียนโปรแกรม) มาตั้งแต่ชั้น ม.4 ครับ จำได้ว่าในช่วงแรกๆ นั้นผมตั้งหลักอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง แต่พอตั้งหลักได้ก็เริ่มตั้งตัวเป็นเจ้าสำนักติวเพื่อนๆ ในวิชานี้โดยเฉพาะ (555+) แล้วจนกระทั่งขึ้น ม.5 ที่ได้เริ่มปฏิบัติการกับคอมพิวเตอร์จริงๆ (ลืมบอกไปว่า ม.4 นั้นจะเรียนไปทางทฤษฎีมากกว่าครับ เช่น การเขียน pseudocode การเขียน flowchart เป็นต้น) ก็มีสิ่งที่เรียกว่าใบงานของนักเรียนยุคนี้มาให้ทำทุกสัปดาห์ จนกระทั่งผมเริ่มอยากจะลองอะไรใหม่ๆ ลองคิดโปรเจ็กเล็กๆ ของตัวเองดูบ้าง
 
ในช่วงที่ทำใบงานเสร็จแล้ว เมื่อยังมีเวลาว่างในชั่วโมงเรียนเหลืออยู่ ผมก็จะใช้เวลาว่างตรงนั้นในการเขียน source code ของโปรเจ็กที่ว่านั้น ซึ่งก็คือ "ระบบการรับจองห้องพักสำหรับโรงแรมขนาดเล็ก" โดยที่ในขณะนั้นผมยังไม่มีความรู้เรื่อง System Analysis and Design ซึ่งเป็นวิชาในระดับมหาวิทยาลัยเลยแม้แต่นิดเดียวครับ แต่ผมก็อาศัยความรู้ในภาษา Pascal (ที่กำลังเรียนอยู่ในขณะนั้น) ในการพยายามวางระบบอย่างง่ายๆ เอาไว้ ผมก็ทำแบบนั้นมาเรื่อยๆ จนกระทั่งวันหนึ่งครูอภิศักดิ์ก็เดินมาเห็นผมกำลังทำอะไรบางอย่างอยู่ ครูอภิศักดิ์ก็เลยถามว่ามันคืออะไรเหรอ… ผมก็ตอบไปว่าระบบการรับจองห้องพักสำหรับโรงแรมขนาดเล็ก ตามชื่อโปรเจ็กนี้แหละครับ (แต่ในที่สุดแล้ว โปรเจ็กนี้ก็แท้งไปเรียบร้อยล่ะครับ เพราะไม่มีโอกาสได้สานต่อ)
 
ครูอภิศักดิ์ก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่ครูอภิศักดิ์พูดออกมาคำหนึ่งว่า "พยายามต่อไปนะ" ผมก็เลยโล่งอก นึกว่าจะถูกตำหนิเสียอีก แต่ผมกลับรู้สึกว่า… นี่แหละคือแรงบันดาลใจที่จะทำให้ผมอยากจะเรียนทางด้านคอมพิวเตอร์ในระดับอุดมศึกษาต่อไป ถึงแม้ว่าวันนี้ผมจะไม่ได้เรียนคอมพิวเตอร์ในระดับมหาวิทยาลัยอย่างที่ตั้งใจไว้ เพราะผมรู้สึกว่าคอมพิวเตอร์นั้นไม่ใช่ทางของผม แต่ผมกลับรู้สึกว่าการได้ครูอภิศักดิ์มาสอนคอมพิวเตอร์ในชั้น ม.4 – ม.5 นั้นทำให้ผมรู้จักการคิดและวางแผนอย่างเป็นระบบ ซึ่งจะช่วยในการเรียนคณิตศาสตร์อย่างที่ผมเรียนอยู่ได้เป็นอย่างดี
 
อีกประการหนึ่งก็คือ การศึกษาวิทยาการคอมพิวเตอร์ในระดับสูงนั้นเป็นการศึกษาในเชิงทฤษฎี (Theoretical Computer Science) ซึ่งต้องใช้ความรู้ทางด้านคณิตศาสตร์เป็นแกน เพราะฉะนั้นแล้ว การที่ผมได้เรียนพื้นฐานทางด้านคณิตศาสตร์ในระดับปริญญาตรีจึงเป็นการเรียนวิชาทางด้านวิทยาการคอมพิวเตอร์ไปด้วยในตัวนั่นเอง
 
จนกระทั่งถึงวันนี้ ถึงแม้ว่าผมจะไม่ได้เรียนคอมพิวเตอร์อย่างที่ได้ตั้งใจไว้ แต่ผมก็อยากจะขอบคุณครูอภิศักดิ์ที่ได้ถ่ายทอดหลักการเขียนโปรแกรม (Principles of Computer Programming) ตลอดจนการเขียนโปรแกรมภาษาปาสคาล (Pascal Programming) ซึ่งเป็นพื้นฐานที่สำคัญที่ช่วยให้ผมศึกษาเรื่องราวของการเขียนโปรแกรมในลักษณะอื่นๆ อย่างเช่น Object-Oriented Programming รวมทั้ง Web Programming ได้ง่ายขึ้นครับ
 
ในโอกาสนี้ผมขอให้ดวงวิญญาณของครูอภิศักดิ์ ไปสู่สุคตินะครับ และลูกศิษย์คนนี้จะไม่ลืมเลยว่าครั้งหนึ่งได้ครูอภิศักดิ์มาช่วยในการเติมเต็มความรู้และการสร้างทักษะที่สำคัญ นั่นก็คือการคิดและวางแผนอย่างเป็นระบบ ซึ่งวันนี้มีความสำคัญต่อการเรียนคณิตศาสตร์เป็นอย่างมากครับ
 
คำพูดสุดท้ายที่ผมพูดกับครูอภิศักดิ์ในยามที่ครูอภิศักดิ์ปราศจากสติและลมหายใจลุกขึ้นมาฟังได้แล้วก็คือ "ผมมาส่งครูแล้วนะครับ"
 
ก่อนจบ Blog ผมมี "กฤษณาสอนน้องคำฉันท์" ตอนหนึ่งซึ่งน่าจะคุ้นหูคนไทยเป็นอย่างดีมาเขียนไว้ เพื่อเป็นการไว้อาลัยต่อการจากไปของครูอภิศักดิ์ ซิ้มประเสริฐ ในวันนี้ครับ
 
"พฤษภกาสร     อีกกุญชรอันปลดปลง
โททนต์เสน่งคง   สำคัญหมายในกายมี
นรชาติวางวาย    มลายสิ้นทั้งอินทรีย์
สถิตย์ทั่วแต่ชั่วดี  ประดับไว้ในโลกา"