อันที่จริง ณ เวลาที่ผมมานั่งปั้นจิ้มปั้นเจ๋อเขียน Blog ชิ้นนี้ ผมควรจะอยู่ที่วัดธาตุทองมากกว่า สาเหตุก็เพราะว่ามีคิวที่รับปากกับหลายๆ คนไปแล้วว่าต้องไปร่วมพิธีรดน้ำศพสมาชิกอาวุโสของ Sudipan.net ท่านหนึ่งซึ่งถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2550 ที่ผ่านมา แต่ผมก็มีอันต้องผิดคำพูดจนได้เนื่องจากว่ามีเหตุขัดข้องบางประการ ซึ่งผมก็ขอใช้พื้นที่ตรงนี้ขออภัยมายังทุกท่านด้วยครับ
 
แต่อย่างไรก็ตาม ผมจะพยายามจัดเวลาว่างในวันอื่นๆ หรือไม่ก็ในวันพระราชทานเพลิงศพไปร่วมงานให้ได้เลยนะครับ…
 
จะว่าไปแล้ว ความตายนั้นเป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์เลยนะครับ ชีวิตผมนั้นถึงแม้ว่าจะไม่ได้มีประสบการณ์เฉียดตายกับใครเขาสักเท่าไหร่ แต่ว่าตั้งแต่จำความได้ก็ได้ไปร่วมงานสวดพระอภิธรรมศพของญาติ ของครู หรือของบุคคลที่คุ้นเคยกันมาแล้วก็ราวๆ 2-3 ครั้งแล้วนะครับ จนเดี๋ยวนี้บอกได้เลยว่าไม่มีความรู้สึกที่จะต้องเสียใจเลยว่าบุคคลที่เราคุ้นเคยนั้นต้องจากเราไป ถามว่าเพราะอะไร? ก็เพราะว่าผมถึงแม้ว่าจะไม่ได้เคร่งครัดในพระพุทธศาสนาที่ตัวเองนับถืออยู่สักเท่าไหร่ แต่จากการที่ได้เรียนรู้หลักการมาบ้างในชั้นเรียน ก็พอจะทำให้ตระหนักได้ว่า ชีวิตของคนเรานั้นก็มีอยู่แค่ 4 ภารกิจเท่านั้นที่จะต้องทำตามลำดับก็คือ
 
1. เกิด
2. แก่
3. เจ็บ
4. ตาย
 
สำหรับคนหลายๆ คนตอนนี้คงอยู่ในขั้นที่ 2 นะครับก็คือรอวันแก่ ซึ่งก็ต้องยอมรับชะตากรรมที่ว่าคนเรานั้นไม่มีวันเป็นเด็กได้ตลอดไป ทุกคนย่อมมีวันแก่ลงไป อวัยวะต่างๆ เสื่อมสลายลงไปตามกาลเวลา และเมื่อถึงจุดๆ หนึ่งชีวิตก็ต้องถึงวันที่ต้องเจ็บไข้ได้ป่วย หากว่ารักษาทันเวลาก็จะมีชีวิตยืดออกไปได้อีกหน่อย แต่หากว่าอาการหนักหนาสาหัสมากๆ ก็คงจะเข้าสู่ขั้นที่ 4 คือต้องถึงที่ตายในที่สุดครับ
Advertisements