วันนี้ขออนุญาตย้อนอดีตไปสักหน่อยนะครับ ซึ่งอันที่จริงแล้วก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ เพราะว่าผมก็คิดไม่ออกแล้วว่าจะเขียนเรื่องอะไรดีที่มันเข้ายุคเข้าสมัย แต่อย่างไรก็ตาม ผมคิดว่าการนำอดีตมาเล่าให้คนอื่นฟังก็คงจะมีประโยชน์กับผู้อื่นบ้างนะครับ โดยอย่างน้อยที่สุดก็ยังได้เรียนรู้ว่าในชีวิตของคนๆ นั้นได้ผ่านอะไรมาบ้างนั่นเอง
 
สำหรับเรื่องที่ผมจะเล่านี้มันกลับกันกับ Blog เรื่อง "แล้วแต่ฟ้าจะลิขิต" ที่ผมเคยเขียนไว้เมื่อหลายเดือนก่อนครับ กล่าวคือ ใน Blog ชิ้นนั้นผมกล่าวถึงการที่ผมได้ไปมีความรู้สึกชอบใครสักคนหนึ่งมา แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จเลย…
 
เรื่องที่ผมว่ากลับกันนี้มันเกิดขึ้นเมื่อผมเรียนอยู่ชั้น ม.5 (หรือไม่ก็ ม.4) ในวันหนึ่งผมกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่มุมหนึ่งในโรงเรียน ก็มีน้องผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งตอนนั้นกำลังเรียนอยู่ชั้น ม.1 (ผมมารู้ทีหลัง เพราะมาเจอกันตอนที่ผมเดินผ่านหน้าห้องเรียนเขาพอดี) เข้ามานั่งใกล้ๆ ชวนผมคุยโน่นคุยนี่ เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นซ้ำๆ กันแทบทุกวัน (ยกเว้นวันเสาร์-อาทิตย์ รวมทั้งวันหยุดนักขัตฤกษ์) แต่ผมก็ไม่ได้คิดอะไรเลยจริงๆ จนกระทั่งน้องเขาขอให้ผมช่วยติววิชาคณิตศาสตร์ให้หน่อย ซึ่งทั้งหมดนั้นก็เป็นเวลานานพอสมควรจนรู้สึกว่าเราสนิทกันขึ้นมากทีเดียวครับ แต่ผมก็ไม่เคยคิดอะไรอยู่ดี แล้วจู่ๆ น้องเขาก็หายหน้าไปเฉยๆ (ไม่ใช่ผีนะครับ เพียงแต่ว่าน้องเขาไม่เข้ามาคุยกับผมต่างหาก) แต่เขาก็ยังส่งของขวัญเล็กๆ น้อยๆ หรือไม่ก็การ์ดใบเล็กๆ มาให้อยู่เสมอ
 
ตอนนี้ ผมรู้สึกดีใจที่เรื่องนี้ไม่เคยมีใครรู้เลย แม้กระทั่งเพื่อนสนิทของผมเอง! (ผมแน่ใจนะ) มิฉะนั้นก็คงโดนยุให้เป็นแฟนกันอีกแน่ๆ และผมก็ดีใจอีกที่เหตุการณ์นั้นไม่มีวันเกิดขึ้น เพราะถ้ามันเกิดขึ้นเมื่อไหร่ ผมก็จะเสี่ยงกับข้อหาโคแก่กินหญ้าอ่อนอีก
 
จนกระทั่งผมขึ้น ม.6 น้องคนนี้ก็ปรากฏตัวให้ผมเห็นอีกครั้งหนึ่ง ก็เข้ามาคุยกันอยู่เรื่อยๆ ทีนี้พอถึงช่วงปลายๆ ม.6 น้องเขามาหาผมแล้วก็ขอให้ผมเขียนสมุด Friendship ให้หน่อย ผมก็รับมาเขียนให้ จากนั้นวันรุ่งขึ้นน้องเขาก็มารับสมุด Friendship คืนไป ผมสังเกตว่าน้องเขาท่าทางมีความสุขดีจัง แต่ตอนนั้นก็ยังไม่ได้คิดเลยว่าน้องเขารู้สึกชอบผม
 
จนกระทั่งเมื่อ 1-2 วันที่ผ่านมา ผมฝันถึงเรื่องนี้อีกครั้ง แล้วพอตื่นขึ้นมาถึงได้แน่ใจว่าสิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้นเมื่อครั้งนั้นเป็นเพราะว่า น้องเขาชอบผม!!
 
ผมก็มานั่งคิดว่า ทำไมความรู้สึกเราช้าไปตั้ง 5-6 ปีเลยนะ!
 
ถามว่าน้องคนนั้นน่ารักไหม…ก็น่ารักนะ น่ารักแบบหมวยๆ อิอิ…
 
ส่วนผมก็หล่อแบบตี๋ๆ (555+ เอาเข้าไปๆๆ เนอะ…)
 
แต่อย่างไรก็ตาม ผมก็ยังปลอบใจตัวเองว่า โชคดีแล้วที่ไม่ได้รู้สึกชอบน้องเขา และไม่ได้ตกลงเป็นอะไรกับเขา เพราะมันมีเรื่องที่ไม่ดีเอามากๆ ซึ่งอาจจะเกิดหรือได้เกิดขึ้นแล้วกับคนอื่นที่อาจจะเป็นแฟนหรือไม่ได้เป็นแฟนกัน แต่สำหรับผมนั้นความที่ผมไม่ได้คิดอะไรกับน้องเขา เหตุการณ์นั้นก็เลยยังไม่เกิดขึ้นครับ แต่ถ้าใครจะคิดว่าผมโง่บัดซบ หรือจะคิดอะไรก็แล้วแต่ ก็ขอเชิญคิดได้ตามสบายนะครับ