วันนี้ขออนุญาตระบายเรื่องส่วนตัวให้คนบนโลกไซเบอร์ได้รู้กันเสียหน่อย ซึ่งอันที่จริงแล้วก็ไม่น่าจะใช่เรื่องที่น่าจะนำมาระบายให้ทุกคนได้รู้กันเท่าไหร่เลย แต่ผมคิดว่ามันก็น่าจะมีแง่คิดแฝงอยู่บ้าง ขึ้นอยู่กับว่าท่านจะเข้าใจมันหรือเปล่า?
 
ผมขอปูพื้นเกี่ยวกับบ้านผมสักหน่อย โดยปกติแล้วที่บ้านผมจะซักผ้าเช็ดตัววันเว้นวัน (ถือว่าบ่อยไปไหม?) หรืออย่างน้อยก็วันเว้นสองวันตามแต่อารมณ์ของแม่บ้านผู้ทำหน้าที่นี้ และโดยปกติอีกเหมือนกันที่เวลาเอาผ้าเช็ดตัวผืนเก่าไปซักแล้ว ก็จะเอาผ้าเช็ดตัวผืนใหม่มาใช้
 
ทีนี้ผมสังเกตว่าช่วง 2-3 อาทิตย์ที่ผ่านมา ปรากฏว่าผ้าเช็ดตัวผืนเดิมนั้นถูกใช้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า (แต่ซักใหม่อยู่เสมอ) จนกระทั่งวันนี้ผมเริ่มสงสัย ก็เลยลองไปดู "คลังผ้า" ของบ้านว่าทำไมผมจึงได้ใช้ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวกันซ้ำๆ อยู่ตลอด ก็ปรากฏว่าผ้าเช็ดตัวผืนอื่นๆ ซึ่งผมเป็นเจ้าของอยู่นั้นไม่ได้อยู่ในที่ๆ ควรจะอยู่ ผมจึงเข้าใจว่า เพราะเหตุนี้นี่เองจึงทำให้ผมไม่ได้ใช้ผ้าเช็ดตัวผืนอื่นๆ เลย
 
อ่านมาถึงตรงนี้ คุณคงคิดว่าผมคงจะเกิดความเบื่อด้วยใช่ไหม? 
 
ใช่แน่นอนครับ!
 
ขอตั้งคำถามนะครับว่า ในชีวิตของเรานั้นเคยสังเกตกันไหมว่า มีกิจกรรมสักกี่อย่างที่เราทำมันอย่างนั้นซ้ำๆ กันทุกวี่ทุกวัน (ทั้งกิจกรรมส่วนตัวและส่วนรวม)?
 
หรือมีสิ่งของที่เราใช้อยู่เป็นประจำทุกวี่ทุกวันอยู่มากมายแค่ไหน?
 
ไม่ว่าจะเป็นงานประจำ เช่น ไปโรงเรียน ไปทำงาน เป็นต้น…
 
ไม่ว่าจะเป็นข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัว เช่น เสื้อผ้า เครื่องประดับ หรือปัจจัยที่ 6 อย่างโทรศัพท์มือถือ เป็นต้น…
 
จะมีคนมากสักเท่าไหร่ที่เคยคิดว่า สิ่งที่ตัวเองกำลังทำอยู่ หรือสิ่งที่เรามีอยู่ในความครอบครองนั้นทำให้ตัวคุณเองเกิดความเบื่อหน่าย?
 
อันที่จริงแล้วทั้งหลายทั้งปวงที่ผมเล่ามาให้อ่านทั้งหมดนี้ ก็เพียงแต่จะบอกว่า "ความเบื่อหน่าย" เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นโดยธรรมชาติอยู่แล้ว และเป็นธรรมดาอีกเช่นกันที่มนุษย์เราก็มักจะแสวงหาทางออกใหม่ๆ เพื่อบำบัดความเบื่อหน่ายของตัวเอง
 
และอันที่จริงแล้วที่ผมเล่ามาให้อ่านทั้งหมดนี้ ผมมองเรื่องความเบื่อหน่ายเป็นประเด็นรองครับ แต่ประเด็นหลักนั้นผมกลับมองว่า เป็นเพราะผมต้องการหลีกเลี่ยงความซ้ำซากจำเจมากกว่า…