วันนี้ผมขึ้นต้นหัวข้อ Blog ออกแนวสัจธรรมไปสักหน่อย แต่ก็ไม่ได้หนีไปจากสิ่งที่ผมจะพูดถึงในวันนี้ครับ…
 
เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 9 ตุลาคมที่ผ่านมา ราวๆ 1 ทุ่มครึ่ง เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นเร็วมากไม่เกิน 3 วินาที แต่เพียงเท่านี้ก็ทำให้ "ชีวิตน้อยๆ" ชีวิตหนึ่งต้องดับสูญไป ผมกำลังพูดถึง "ลูกแมว" ที่เลี้ยงไว้ที่บ้านนั่นเองครับ ลูกแมวตัวหนึ่งประสบอุบัติเหตุถูกรถยนต์ทับตายในบ้าน แต่ก็ไม่ใช่ตัวโปรดของผมแต่อย่างใด ผมเองเห็นเหตุการณ์โดยตลอดแต่ก็ช่วยชีวิตมันไว้ไม่ได้ ผมเสียใจที่สุด แต่พอตั้งหลักได้ก็คิดได้ว่าเสียใจไปก็เท่านั้นครับ เพราะถึงอย่างไรก็ไม่อาจเรียกชีวิตมันกลับคืนมาได้อีกแล้ว
 
หลังเกิดเหตุการณ์นี้ ผมคิดมากพอสมควร กลัวไปต่างๆ นานา แม้กระทั่งกลัวฝันเห็นมัน แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก็พยายามข่มใจไว้ให้ได้ พยายามแผ่เมตตาให้กับมันทุกโอกาสที่พอจะเป็นไปได้ อย่างน้อยก็ทำให้ผมเองเกิดความสบายใจมากยิ่งขึ้น และถ้ามันเป็นไปได้ก็อยากให้มันได้รับส่วนบุญที่ผมพอจะมีเหลืออยู่ให้มันบ้าง
 
อย่างไรก็ตาม จากสิ่งที่เกิดขึ้นก็ทำให้ผมรับรู้ถึงความรู้สึกของแม่แมวผู้สูญเสียลูกไปอย่างไม่มีวันกลับ ผมสังเกตเห็นว่าน้ำตามันคลอเบ้า หรือแม้กระทั่งลูกแมวร่วมครอกเดียวกันก็ซึมไปเลย
 
นี้เองจึงยิ่งตอกย้ำเรื่องกฎแห่งกรรมได้เป็นอย่างดี มันเป็นกฎธรรมชาติที่ไม่มีใครหนีพ้น แม้กระทั่งสัตว์เดรัจฉานก็ตาม ในท้ายที่สุด ก็อยากให้ผู้อ่านทุกคนหมั่นทำความดีไว้มากๆ นะครับ เพราะความดีเท่านั้นที่จะช่วยให้โลกจดจำตัวเราในแง่ที่ดีงามไว้ตลอดไป