ผมคิดว่าเป็นโอกาสอันดีสำหรับเยาวชนคนรุ่นใหม่นะครับที่ช่วงนี้จะได้เรียนรู้เกี่ยวกับแบบธรรมเนียมตลอดจนสิ่งต่างๆ ที่ใช้ในวงราชสำนักของไทย โดยเฉพาะประเทศที่มีสถาบันพระมหากษัตริย์แล้วจะพบว่า มีเพียงประเทศไทยเพียงประเทศเดียวที่มีราชาศัพท์ซึ่งใช้เฉพาะพระบรมวงศ์เท่านั้น สำหรับ Blog วันนี้ผมจะต้องเขียนเกี่ยวกับ "คำลงท้าย" ในราชาศัพท์ ซึ่งผมสังเกตว่ายังมีการใช้ผิดมากโดยเฉพาะในโทรทัศน์ช่องต่างๆ (อย่าให้ผม "ประจาน" เลยนะครับ อายเขาเปล่าๆ) ทั้งที่เป็นสปอตต่างๆ หรือแม้กระทั่งจากผู้ประกาศ/ผู้สื่อข่าวบางคนก็ตาม
 
คำลงท้ายที่เรามักจะคุ้นเคยและได้ยินอยู่บ่อยๆ ก็คือ
 
"…ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อมขอเดชะ
ข้าพระพุทธเจ้า (ชื่อผู้รายงาน)"
 
แต่ประโยคนี้ ถ้าจะใช้ให้ถูกต้องตามหลักการแล้ว จะใช้ในการถวายรายงานแด่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวและพระบรมวงศ์ชั้นมกุฎราชกุมารขึ้นไปเท่านั้นครับ (หรือกล่าวอย่างเฉพาะลงไปก็คือ พระบรมวงศ์เพียง 4 พระองค์เท่านั้น คือ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว สมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช สยามมกุฎราชกุมาร และสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา สยามบรมราชกุมารี)
 
สำหรับกรณีของ "สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์" ซึ่งถือว่าเป็นพระบรมวงศ์ชั้นเจ้าฟ้านั้นจะมีอิสริยศักดิ์ต่ำกว่า 4 พระองค์ดังกล่าวมาแล้วข้างต้น ซึ่งก็มีประโยคที่ใช้โดยเฉพาะ คือ
 
"…ควรมิควรแล้วแต่จะโปรดเกล้าฯ
ข้าพระพุทธเจ้า (ชื่อผู้รายงาน)"
 
สำหรับพระบรมวงศ์ที่ทรงอิสริยศักดิ์รองลงไปจากนี้ก็จะใช้ประโยค
 
"…ควรมิควรแล้วแต่จะโปรด
ข้าพระพุทธเจ้า (ชื่อผู้รายงาน)"
 
หากใครช่างสังเกตมากไปกว่านี้ อาจพบเห็นบางแห่งใช้คำลงท้ายว่า
 
"…ควรมิควรแล่วแต่จะโปรดเกล้าฯ ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อมขอเดชะ
ข้าพระพุทธเจ้า (ชื่อผู้รายงาน)"
 
ซึ่งเป็นการใช้ที่ผิดหลักการและยากที่จะให้อภัยได้ เนื่องด้วยเป็นการใช้คำลงท้ายที่ซ้ำซ้อนกันนั่นเอง