วันนี้เมื่อปีที่แล้ว ที่บ้านผมต้องสูญเสียสมาชิกตัวน้อยๆ ไป 1 ตัว โดยไม่มีวันกลับด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ วันและเวลาผ่านไปไวยิ่งกว่าลัดนิ้วมือเสียอีกครับ จนถึงวันนี้ทุกอย่างก็เหลือไว้เพียงความทรงจำดีๆ ถึงแม้ว่ามันจะได้ใช้ชีวิตบนโลกใบนี้เพียง 2 เดือนก็ตาม แต่ก็เป็น 2 เดือนที่มีความหมายและมีคุณค่ามากพอที่จะทำให้ผมและคนในบ้านรู้จักความหมายของคำว่า "ชีวิต" ได้เป็นอย่างดี
 
อย่างเช่นสิ่งที่เกิดขึ้นในกรุงเทพมหานครเมื่อเร็วๆ นี้ คงไม่มีใครคิดหรือจงใจจะให้มันเกิดขึ้น (หรือมีและจงใจ?) ผมในฐานะแนวร่วมที่ "ไกลมาก" คนหนึ่งขอแสดงความเสียใจมายังครอบครัวผู้เสียชีวิตด้วยครับ แต่อย่างน้อยที่สุด เวลานี้หลายภาคส่วนในสังคมต่างก็พากันตั้งข้อสงสัยในการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่ตำรวจว่า มีมาตรฐานและวิธีปฏิบัติในการรับมือสถานการณ์วิกฤตเช่นนี้มากน้อยเพียงใด หรือมีใครถือโอกาสใช้สถานการณ์วิกฤตนี้เพื่อประโยชน์ของคนที่อยู่ต่างประเทศหรือเปล่า อันนี้ก็ต้องให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ต่อไปครับ
 
อย่างไรก็ตาม ในเมื่อมีการตั้งคณะกรรมการอิสระเพื่อมาไขปริศนาเรื่องลึกลับบางอย่างที่เกิดขึ้นภายหลังการสลายการชุมนุมอย่างโหดเหี้ยมของเจ้าหน้าที่ตำรวจแล้ว ก็ต้องเปิดโอกาสให้คณะกรรมการอิสระชุดนี้ได้ทำงานอย่างเต็มที่ และแน่นอนว่าในเมื่อมีผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บจำนวนมาก ก็จำต้องมีผู้รับผิดชอบอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นความรับผิดชอบในทางกฎหมายหรือความรับผิดชอบในทางการเมือง (ซึ่งหลายคนก็ตั้งข้อสังเกตว่า เวลานี้จริยธรรมทางการเมืองของสังคมไทยตกต่ำจนติดลบไปแล้ว) เพื่อให้คนเหล่านั้นได้ตระหนักถึงคุณค่าของ "ชีวิต" และให้ได้รับบทเรียนว่า "ชีวิตนี้สั้นนัก… แต่ชีวิตนี้ก็สำคัญยิ่ง"