มาถึงวันนี้ ผมคงต้องบอกลา "ความทะเยอทะยาน" ในการไปเรียนต่อต่างประเทศเอาไว้ชั่วคราว ด้วยเหตุที่ว่าผมได้ผ่านกระบวนการสอบคัดเลือก (อย่างโชกเลือด) เข้าไปศึกษาต่อในระดับปริญญาโท สาขาวิชาคณิตศาสตร์ ม.เกษตรศาสตร์ ได้สำเร็จแล้วครับ แต่ทั้งนี้และทั้งนั้น ก็ใช่ว่าสิ่งที่เตรียมมาตลอด 3-4 เดือนนี้จะสูญเปล่า เพราะผมได้ตัดสินใจแล้วว่ากระบวนการทุกอย่างจะต้องเดินหน้าต่อไปจนถึงที่สุดครับ เพื่อเป็นการพิสูจน์ "คุณภาพ" ของตัวผมเองที่ไม่มีเกียรตินิยมเอาไว้ประดับบารมีว่า จะสามารถทำให้มหาวิทยาลัยชั้นนำในประเทศอังกฤษที่ผมร่อนตะแกรงออกมาได้ 8 สถาบันนั้น ได้เล็งเห็นว่าผมมี "ดี" พอที่เขาจะรับเข้าศึกษาได้หรือไม่ และเหนือสิ่งอื่นใดก็คือ เพื่อเป็นการเตรียมตัวเพื่อสมัครเข้าเรียนปริญญาเอกในอีกอย่างน้อยก็ 2 ปีข้างหน้า เมื่อผมสำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาโทแล้วนั่นเอง
 
เมื่อพูดถึงเรื่องการเรียนปริญญาโทนั้น สมัยนี้หลายๆ คนอาจพูดว่าเป็น "แฟชั่น" แต่สำหรับความคิดผมและโดยส่วนตัวผม ไม่เคยมองว่ามันคือ "แฟชั่น" เพราะนี่คือการเรียน ไม่ใช่การเดินแบบครับ ยิ่งการเรียนในระดับที่สูงกว่าปริญญาตรีนั้นเขาไม่เน้นการเรียนรายวิชากันแล้ว (ยกเว้นสาขาสิ้นคิดอย่างเช่น MBA) แต่เริ่มเน้นไปที่การทำวิจัยแทน และเมื่อผ่านขึ้นไปเรียนถึงระดับปริญญาเอกได้ก็จะพบว่า แทบจะไม่มีวิชาเรียนเลย มีแต่การทำวิจัยเท่านั้นครับ
 
ซึ่งผมคิดว่า นี่คือเป้าหมายที่เหมาะสมกับผมที่สุด และนี่คือสิ่งที่ผมกำลังจะเผชิญหน้ากับมันในอีกอย่างน้อย 2 ปีนับจากนี้ ผมคงไม่ขอให้ตัวผมเอง "โชคดี" ในการเรียนจนตลอดรอดฝั่ง เพราะการเรียนนั้นผมไม่เคยมีคำว่า "โชค" มีแต่คำว่า "ฝีมือ" ล้วนๆ ครับ และแน่นอนว่าการกลับไปยังเกษตรศาสตร์ในครั้งนี้ เป้าหมายเดียวของผมก็คือ "ปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาคณิตศาสตร์" เท่านั้นครับ